Doorgaan naar hoofdcontent

Even voorstellen

 Mijn naam is Erica van Elsäcker, getrouwd en moeder van 3 kinderen. Ik werk 2 dagen in het basisonderwijs. Werken met kinderen is geweldig! 

Naast moeder, echtgenote en juf ben ik nog van alles: (schoon)dochter, (schoon)zus, vriendin, buurvrouw, lid van een kerkelijke gemeente, tante, collega.. noem maar op. Soms vergeet een mens (ik in ieder geval wel) hoeveel verschillende rollen hij of zij heeft. Interessant om je dat eens te realiseren.  Alhoewel het voor sommigen misschien confronterend kan zijn; is het mogelijk om verandering aan te brengen in de hoeveelheid rollen die je vervult?


Op een zekere dag kreeg ik opeens blog-kriebels. Na diep graven liggen er (denk ik) 2 redenen aan ten grondslag. Heel verschillende redenen. Als eerste vind ik het geweldig om te ‘praten’ over de onderwerpen die mij interesseren. En over de zaken die mij bezighouden. Van die onderwerpen die je niet zomaar in de wandelgangen bespreekt. Of waar je maar net op moet komen in een gesprek. Terwijl het zo leuk is om kennis te delen! 

Dus ga ik in een volgende blog bijvoorbeeld schrijven over mijn huishoudelijk avontuur, inclusief een geweldige methode die iedereen moet kennen ;-). Want dat huishouden blijft toch een uitdaging hè? Zeker met jonge kinderen/werk/druk sociaal leven/vul maar in.

En op mijn onderwerpen lijstje staat nog meer leuks.


De 2e Reden is meer persoonlijk. Eén van onze dochters heeft een vorm van autisme. Dat heeft invloed op ons hele leven. Al is het voor de buitenwereld soms nauwelijks zichtbaar. En dus wil ik er af en toe een blog aan besteden om er meer bekendheid aan te geven. Een kijkje in onze “ASS-keuken", zeg maar. 

Bij de blogs is de mogelijkheid om te reageren, maak er gerust gebruik van. Dat lijkt me leuk! 


Reacties

  1. Annemie11 september 2020 om 04:37

    Succes met je blog!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Unknown14 september 2020 om 12:02

    Stoer dat je dit doet joh!! Naast al je taken hier nog even tijd voor vrijmaken 🤭🤭maar ik kan me voorstellen dat het ook soort oplucht ofso.. Gaaf hoor! Ik lees mee🤭😄😄succes hee!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De buitenkant van iemand met autisme

Maar je ziet helemaal niks!  Deze opmerking is wel eens gezegd over onze dochter met autisme. En het is denk ik vaak door mensen heen gegaan: zij, autisme? Ik zie het helemaal niet en eigenlijk merk ik het ook niet.  En dat klopt. Zo op het oog is er niets bijzonders aan haar te zien en ook merk je het niet altijd in haar gedrag. Dat is enerzijds haar kracht. Ze is heel goed in observeren en sociaal kopiëren. We leren haar thuis sociale vaardigheden aan en oefenen met sociale situaties. En zo weet ze zich in de meeste situaties goed staande te houden. Best heel fijn, daar zal ze in de toekomst veel aan kunnen hebben! Aan de andere kant zorgt het ook voor onbegrip. Want kijk eens hoe goed ze het doet, het zal wel meevallen, toch? Ja, er zijn momenten dat het wel meevalt. Als ik haar op het schoolplein zie spelen met vriendjes en vriendinnetjes voel ik me trots. Wat doet ze het goed! Als ik haar blij zie kletsen met goede bekenden of familie dan maakt het me blij.  Helaas z...
8 reacties
Meer lezen

Terugblik: overstap SBO

 ‘Zij is echt het schoolvoorbeeld van een kind wat tot leren komt als het op de goede plek zit!’  Dat was één van de eerste zinnen tijdens het gesprek met de meester en juf van onze dochter. Het schooljaar is bijna voorbij. Een bijzonder schooljaar voor onze dochter én voor ons. Het eerste SBO-schooljaar. En inderdaad kunnen we nú zeggen: wat is de overstap van regulier onderwijs naar speciaal onderwijs een goede keuze geweest! Alsof we een ander kind hebben. Natuurlijk, ze heeft nog steeds autisme. En dat kan nog steeds de nodige uitdagingen geven.  Maar wat een verschil! Van een paar keer per week overprikkeld uit school komen naar een paar keer per jaar (!) overprikkeld uit school komen. Van héél vaak een vol hoofd naar nauwelijks meer een vol hoofd. Jezelf niet meer de uitzondering voelen in de klas maar gewoon met je klasgenoten, tijdens de handvaardigheid les, bespreken: ‘wat heb jij eigenlijk? O, ook autisme? Ik ook!’. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is....
Een reactie posten
Meer lezen

Drie verschillende ziekenhuizen op 1 dag; vervolg

 In mijn vorige blok heb ik verteld hoe E door de huisarts werd doorverwezen naar de spoedeisende hulp van het Maasstad ziekenhuis. Ik reed eerst nog snel langs huis, nam voor de zekerheid een zak broodjes mee. Want tja, je weet maar nooit hè! Al vrij snel mogen we verder komen. Het eerste kamertje vind ik altijd een soort keuringskamer. E wordt ‘gekeurd', en ja, ze horen inderdaad iets. Helaas, de uitkomst van de keuring is dus niet: terug naar huis, maar: verder het ziekenhuis in. We nemen plaats in de volgende wachtkamer. Gelukkig voor S is daar leuk speelgoed. E heeft niet zo veel energie om te spelen, die zit heerlijk bij me op schoot. Na een poosje worden we naar een kamer halverwege de lange gang gebracht. Een verpleegkundige komt weer even wat controles doen. E is heel dapper. Dan moeten we weer wachten. Dat is eigenlijk hoe de volgende uren eruitzien: er komt een verpleegkundige binnen, die doet een controle of een onderzoekje en we wachten weer. Tussendoor houd ik mijn ma...
Een reactie posten
Meer lezen