Lockdown en autisme

Een maand of 3 geleden schreef ik onderstaande tekst in een besloten groep met andere ouders van kinderen met autisme. Er was veel herkenning.  Uiteraard niet voor iedereen, want zoals elk kind anders is, is ook elk kind met autisme anders. Lees hier over de overeenkomsten die er zijn tussen het leven in lockdown en leven met autisme. 

Lockdown en autisme 

De intelligente lockdown... ingrijpend, dat was het voor iedereen.

Er zijn ook mensen die al vóór deze periode in een soort intelligente lockdown zaten en erin zullen blijven zitten. Zo voelt het tenminste wel met onze ASS-dochter. Want opeens vielen mij de overeenkomsten op.

Vermijd drukte. Hoe vaak hebben we dat onze premier horen zeggen? Ontelbare keren. Iedereen (oké, bijna iedereen..) paste zich aan: drukte werd vermeden. 

En onze ASS-dochter? Vermijd drukte! Dat is wat we nu al zo’n  6 jaar doen. Grote groepen? Niet verstandig. Verjaardagen? Altijd een uitdaging. Drukke uitjes? Liefst op het meest rustige moment van de dag.  Zie hier de overeenkomsten. 

Houd afstand. Ook dat is wat onze dochter nodig heeft. Laat haar maar even rustig de kat uit de boom kijken. Houd maar even afstand. Kom niet te dichtbij. Anderhalve meter? Heel fijn voor haar. Dat scheelt een hoop prikkels op allerlei gebied. 

Houd afstand, zie de overeenkomsten!

Werk zoveel mogelijk thuis. Heerlijk overzichtelijk voor haar. Structuur en duidelijkheid. Je eigen bekende spullen en mensen om je heen. Opeens behoorden de boze buien (vaak veroorzaakt door overprikkeling) tot het verleden. Zie ook hier de overeenkomsten 

Let op hygiëne. Ook dat moeten we bij onze dochter nog steeds doen. Ja, als je vies bent dan moet je douchen. Dat is nodig. Ja, als je naar de wc bent geweest moet je handen wassen, dat hoort. Nee, je kunt niet 3 dagen dezelfde sokken aan, ook al zitten ze zo lekker. Ze moeten gewassen worden. Wij letten op jouw hygiëne. Met liefde. 

Al deze aanpassingen voor een onzichtbare vijand, een onzichtbaar virus. Het houdt de wereld in de greep. Soms denk je dat het wel meevalt met die ‘vijand'. Totdat je er opeens weer mee wordt geconfronteerd. En dan weet je weer waar die aanpassingen voor nodig zijn. 

Al onze aanpassingen voor een onzichtbare 'vijand'. Onzichtbaar. We noemen het autisme. Soms denken we dat het wel meevalt. Totdat we opeens weer geconfronteerd worden met bijvoorbeeld een boze bui. Of een heleboel vragen door een gebrek aan duidelijkheid. En dan weten we weer waarom we die aanpassingen doen.

De mensen om ons heen krabbelen opgelucht, soms wat angstig, blij, verwonderd, uit de lockdown.

En wij? We zien het aan. En weten wat onze dochter nodig heeft: een soort intelligente lockdown. Vermijd drukte, hou afstand, let op je hygiëne. We doen het. Met liefde! Omdat het nodig is. We zien niet altijd waarom we het doen. We wéten het.