Terugblik: overstap SBO

 ‘Zij is echt het schoolvoorbeeld van een kind wat tot leren komt als het op de goede plek zit!’ 

Dat was één van de eerste zinnen tijdens het gesprek met de meester en juf van onze dochter. Het schooljaar is bijna voorbij. Een bijzonder schooljaar voor onze dochter én voor ons. Het eerste SBO-schooljaar. En inderdaad kunnen we nú zeggen: wat is de overstap van regulier onderwijs naar speciaal onderwijs een goede keuze geweest! Alsof we een ander kind hebben. Natuurlijk, ze heeft nog steeds autisme. En dat kan nog steeds de nodige uitdagingen geven. 

Maar wat een verschil! Van een paar keer per week overprikkeld uit school komen naar een paar keer per jaar (!) overprikkeld uit school komen. Van héél vaak een vol hoofd naar nauwelijks meer een vol hoofd. Jezelf niet meer de uitzondering voelen in de klas maar gewoon met je klasgenoten, tijdens de handvaardigheid les, bespreken: ‘wat heb jij eigenlijk? O, ook autisme? Ik ook!’. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dat is het ook. 

De eerste tijd als een schuw vogeltje, altijd een knuffel mee voor een veilig en vertrouwd gevoel. Een hang naar d’r moeder, gespannen voor álle nieuwigheden. Terecht want echt alles was anders. 

Ook voor ons een spannende tijd. We wisten wat we hadden. Maar we hadden geen idee wat we zouden krijgen. Stel je voor dat ze helemaal haar draai niet zou vinden? Als ik daar over nadenk, voel ik een knoop in m’n buik. Want wíj maken deze beslissing. Voor haar. Uiteraard omdat we een sterk vermoeden hebben dat deze stap goed is voor haar. Maar zekerheid hebben we niet. Ook wij moeten het gaan ervaren. 

En nu zijn we dan bijna aan het einde van dat eerste SBO-jaar. En ongelooflijk; wat is dit een goede keuze geweest! Dit had ik stiekem, in mijn beste droom voor haar gehoopt. Maar eigenlijk durfde ik niet te hopen dat het haar zó goed zou doen. Toch wel dus! 

Het voelt gek; de gesprekken met deze meester en juf zijn op één hand te tellen. Op het regulier onderwijs waren we speciaal, nu op het speciaal onderwijs zijn we regulier. En hoewel we de inspanningen op het regulier onderwijs altijd waardeerden, voelt het heerlijk om ‘gewoon’ mee te draaien in de standaard gespreksrondes. 

Mijn man zei het zo mooi tijdens het overstap proces: het regulier onderwijs is voor onze dochter als een jas die te groot is. We kunnen aanpassen en verstellen maar in de basis blijft de jas te groot. 

Wellicht dat ze er ooit in zal groeien, maar misschien ook helemaal niet. Daarom kiezen we nu liever voor een kleinere jas; eentje die haar goed past. 

En zo voelt het SBO voor haar: als een goed zittende jas! In het begin was het even wennen maar toen ze eenmaal ging ervaren hoe fijn deze jas zit, is ze helemaal tot bloei gekomen! 

Ik besef me maar al te goed dat dit niet vanzelfsprekend is. Dat er ook hele andere verhalen zijn. Dat er (helaas) vele ouders zijn die zo’n passende jas zo graag voor hun kind zouden willen maar niet kunnen vinden. 

Daarom voel ik me extra dankbaar dat ze zo goed op haar plek zit. En ook zo blij dat we het aangedurfd hebben om ons gevoel en de weg die wij goed dachten, gevolgd hebben. Soms met buikpijn, met tranen, met onzekerheid en angst. Maar ook met hoop en vooral alle liefde!