Het gezinsleven als een stukje grond met plantjes

Wat leven we in een gekke tijd. Een tijd van maatregelen en beperkingen. Van onzekerheden. En wat wordt daar veel over gesproken, veel over geschreven. Al luisterend en al lezend zie en hoor ik van alles om me heen. Dat bracht mij op deze blog over het gezin, dé plek voor het kind. Net als een plantje op een stukje grond. En hoe zit dat met scholen? 

Het gezin; wat is dat eigenlijk? Als je in de van Dale kijkt dan is de definitie van het woord 'gezin' als volgt: 'ouders en kinderen'. Al sinds de mensheid bestaat, zijn er gezinnen. En dat is niet voor niets! Een gezin heeft een functie. Binnen een gezin horen kinderen een veilige plek te hebben*. En binnen een gezin gebeurt een heleboel; vaak ook onbewust. Want, als ik naar mezelf kijk, ik ben me er echt niet continue van bewust dat ik mijn kinderen aan het groot brengen ben om straks te kunnen functioneren in de maatschappij. Maar dat is wel de natuurlijke weg. Kinderen ontwikkelen zich, groeien, leren, struikelen, vallen en staan weer op. 

Dat is zo mooi aan het gezinsleven. Dat hoort bij uitstek de plek te zijn om te leren en om te groeien. Zie het als een stukje grond; dat is de plek van het gezin. En daar groeien de plantjes; de kinderen van het gezin. De eigenaar van het stukje grond is verantwoordelijk voor de plantjes. Hij of zij verzorgt de plantjes, geeft water en zo nodig mest.
Zo is het ook in een gezin; de ouders zijn verantwoordelijk voor hun kinderen. Ze kijken wat hun kinderen nodig hebben. Een plantje heeft soms wat meer water nodig, soms wat minder. Weersomstandigheden zijn van invloed maar ook het soort plantje. En dat is met kinderen precies zo. Het ene kind is weer anders dan het andere kind. 

Onze 'plantjes' aan het werk

Daar kwam in het begin van de vorige eeuw nog iets bij: de school. En ook al is er in die tijd veel veranderd wat onderwijs betreft, toch speelt 'school' nog steeds een grote rol in het leven van kinderen. Zodra een kind 4 jaar wordt, mag het naar de kleuterschool en groeit het door tot en met groep 8. Een kind zit een groot gedeelte van de dag op school. Tot vorig jaar vonden we dat met z'n allen ook heel gewoon. En toen kwam de schoolsluiting. Daarmee begon het thuisonderwijs. Voor sommige ouders een heuse uitdaging; want hoe geef je les aan je kind terwijl je totaal geen onderwijsachtergrond hebt? Gelukkig waren daar nog de juffen en meesters die op afstand hun best deden. Ondertussen zit de tweede schoolsluiting er bijna op. En daarmee zit ook de tijd er weer op dat we onze 'plantjes' hele dagen zelf mochten 'verzorgen'. We laten ook de juffen en de meesters mest strooien en water geven. Want we zien het onderwijzend personeel als 'mede-opvoeders'. 

Tussen alles wat ik hoor en lees, zie ik maar weinig dat gezinsleven terug. De basis voor elk kind. Mét dat je kind geboren wordt, wordt je vader en moeder. En daarmee krijg je verantwoordelijkheden. Vanaf het eerste moment begint ook de zelfopoffering. Denk maar aan de gebroken nachten die een baby met zich meebrengt; dat vraagt om offers omdat je een stukje nachtrust inlevert. Maar niet alleen zelfopoffering, het is ook een prachtige taak: een kind opvoeden. Plantjes water geven en bemesten. Onkruid wieden. Daar zijn wij, als ouders, als eerste verantwoordelijk voor. 

Dit alles nog eens overdenkend, vind ik die schoolsluitingen eigenlijk wel wat moois hebben. Onze kinderen waren thuis, wij waren verantwoordelijk voor het zorgen voor onze 'plantjes'. Zoals we altijd verantwoordelijk zijn voor onze eigen 'plantjes'. En uiteraard ging niet alles van een leien dakje, hadden we ook zeker momenten dat we 's avonds uitgeput op de bank ploften. Want tja; die zelfopoffering voelden we ook. Maar het zijn bijzondere tijden. En juist in bijzondere tijden moet je goed zorgen voor je 'plantjes'. Ook al vraagt dat wegcijferen van jezelf om je plantje meer tot bloei te laten komen. 

En zeg nu zelf; terugkijkend waren er zoveel momenten dat we onze kinderen op allerlei vlak dingen hebben kunnen leren juist omdat ze zoveel thuis waren! Misschien heb je het zelf niet door gehad; maar elke dag dat jij het goede voorbeeld hebt gegeven, heb je water aan je plantje gegeven. En voor de toekomst zal dat ook elke dag zo blijven! 

*NB.: ik ben me er wel degelijk van bewust dat er helaas ook gezinnen zijn waarbij 'thuis' geen veilige plek is! Gezien het onderwerp van de blog ga ik daar verder niet op in.