Doorgaan naar hoofdcontent

Over aanpassingen, kerst en autisme

 

Over de ‘intelligente lockdown’ heb ik eerder deze blog geschreven. De overeenkomsten vielen mij zo erg op. En ook nu er weer nieuwe maatregelen zijn, zie ik de overeenkomsten. Lees mee over aanpassingen, kerst en autisme. 


Aanpassingen, wie is er eigenlijk blij mee? Vaak doe je een aanpassing omdat het nodig is, omdat het van je gevraagd wordt. Maar meestal word je er zelf niet bepaald blij van. Het kan zelfs voelen alsof je er (veel) voor moet inleveren. Als je er het nut van inziet dan gaat het vaak makkelijker. Al betekent dat nog steeds niet dat het altijd vanzelf gaat.

 

Kerstvakantie 2014. Onze oudste dochter was 4 maanden oud. Haar eerste kerst! Het was tijd om plannen te maken. En samen met mijn man kwam ik tot de conclusie dat het geen goed idee was om het al te druk te plannen. We wisten nog niet dat ze een vorm van autisme heeft. Toch was toen al merkbaar dat dit te veel was voor haar. Daar ging de aanpassing. Zat ik erop te wachten? Totaal niet. Ik houd van de gezelligheid; mensen, muziek, lekker eten en lang kletsen. Het nut van aanpassen zag ik er absoluut van in. Deze aanpassing deed (en doe) ik voor onze dochter. Soms met moeite. Altijd met liefde. 

Elk volgend jaar met kerst ging het ongeveer hetzelfde; eerste kerstdag gingen we naar de ene familie. Tweede kerstdag naar de andere. We bleven niet te lang. We probeerden zo veel mogelijk haar ritme aan te houden wat eten en slapen betreft. Anders zaten wij er de rest van de week mee. Dat is het niet waard; dus aanpassen.

 

Toen werd het 2018. Ze ging naar school en met school werd een kerstviering gedaan. Heel mooi, maar er moet voor geoefend worden. Opeens kon ik niet meer ’s ochtends tegen mijn kind zeggen: ‘vandaag is het kerstfeest!’, maar was ze al weken van tevoren bezig met oefenen voor kerst. De spanning liep op en ze begreep er niks van. Opeens was er: een kerst van school, en daarna nog een keer kerst in de kerk en bij de families. Dat klopte niet voor haar.

En dat jaar ook voor het eerst kerstvakantie. Van tevoren had ik me al een hele voorstelling gemaakt: gezellig naar de Intratuin, met elkaar kerstkaarten rondbrengen in de buurt, thuis koekjes bakken (waar ik trouwens helemaal niet goed in ben maar voor mijn idee past het zo goed in de kerstvakantie!). Leuke winteractiviteiten doen! Dat viel toch tegen, die vakantie heb ik heel wat aanpassingen moeten doen.

 

Toen werd het 2020. Mijn idee bij de kerstvakantie heb ik bijgesteld. De ervaring heeft me geleerd dat aanpassen wat oplevert. Nu zie ik het nut ervan in. Van iedereen worden nu ongeveer dezelfde aanpassingen gevraagd. Blijf zoveel mogelijk thuis. Ja, in de kerstvakantie doen wij dat zeker. Kerst, oud en nieuw én onze 2e dochter die ertussendoor jarig is: dat zijn al genoeg prikkelgevoelige dagen. Dus de rest van de dagen: zoveel mogelijk aanpassen. Niet omdat ik het leuk vind, wel omdat ik het nut ervaar.

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De buitenkant van iemand met autisme

Maar je ziet helemaal niks!  Deze opmerking is wel eens gezegd over onze dochter met autisme. En het is denk ik vaak door mensen heen gegaan: zij, autisme? Ik zie het helemaal niet en eigenlijk merk ik het ook niet.  En dat klopt. Zo op het oog is er niets bijzonders aan haar te zien en ook merk je het niet altijd in haar gedrag. Dat is enerzijds haar kracht. Ze is heel goed in observeren en sociaal kopiëren. We leren haar thuis sociale vaardigheden aan en oefenen met sociale situaties. En zo weet ze zich in de meeste situaties goed staande te houden. Best heel fijn, daar zal ze in de toekomst veel aan kunnen hebben! Aan de andere kant zorgt het ook voor onbegrip. Want kijk eens hoe goed ze het doet, het zal wel meevallen, toch? Ja, er zijn momenten dat het wel meevalt. Als ik haar op het schoolplein zie spelen met vriendjes en vriendinnetjes voel ik me trots. Wat doet ze het goed! Als ik haar blij zie kletsen met goede bekenden of familie dan maakt het me blij.  Helaas z...
8 reacties
Meer lezen

Terugblik: overstap SBO

 ‘Zij is echt het schoolvoorbeeld van een kind wat tot leren komt als het op de goede plek zit!’  Dat was één van de eerste zinnen tijdens het gesprek met de meester en juf van onze dochter. Het schooljaar is bijna voorbij. Een bijzonder schooljaar voor onze dochter én voor ons. Het eerste SBO-schooljaar. En inderdaad kunnen we nú zeggen: wat is de overstap van regulier onderwijs naar speciaal onderwijs een goede keuze geweest! Alsof we een ander kind hebben. Natuurlijk, ze heeft nog steeds autisme. En dat kan nog steeds de nodige uitdagingen geven.  Maar wat een verschil! Van een paar keer per week overprikkeld uit school komen naar een paar keer per jaar (!) overprikkeld uit school komen. Van héél vaak een vol hoofd naar nauwelijks meer een vol hoofd. Jezelf niet meer de uitzondering voelen in de klas maar gewoon met je klasgenoten, tijdens de handvaardigheid les, bespreken: ‘wat heb jij eigenlijk? O, ook autisme? Ik ook!’. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is....
Een reactie posten
Meer lezen

Drie verschillende ziekenhuizen op 1 dag; vervolg

 In mijn vorige blok heb ik verteld hoe E door de huisarts werd doorverwezen naar de spoedeisende hulp van het Maasstad ziekenhuis. Ik reed eerst nog snel langs huis, nam voor de zekerheid een zak broodjes mee. Want tja, je weet maar nooit hè! Al vrij snel mogen we verder komen. Het eerste kamertje vind ik altijd een soort keuringskamer. E wordt ‘gekeurd', en ja, ze horen inderdaad iets. Helaas, de uitkomst van de keuring is dus niet: terug naar huis, maar: verder het ziekenhuis in. We nemen plaats in de volgende wachtkamer. Gelukkig voor S is daar leuk speelgoed. E heeft niet zo veel energie om te spelen, die zit heerlijk bij me op schoot. Na een poosje worden we naar een kamer halverwege de lange gang gebracht. Een verpleegkundige komt weer even wat controles doen. E is heel dapper. Dan moeten we weer wachten. Dat is eigenlijk hoe de volgende uren eruitzien: er komt een verpleegkundige binnen, die doet een controle of een onderzoekje en we wachten weer. Tussendoor houd ik mijn ma...
Een reactie posten
Meer lezen