Wat is het belang van voorbereiden van onze dochter met autisme? En wat gebeurt er als ik dat niet doe? In deze blog meer over het belang van voorbereiden.
Al op jonge leeftijd was ik bezig met zo voorspelbaar mogelijk zijn voor onze dochter. Onbewust merkte ik dat ze het nodig had. Als baby lag ze veel rustiger bij me als ik tegen haar praatte. En dus maakte ik er al snel een gewoonte van om te vertellen wat ik aan het doen was. Gelukkig hebben de muren geen oren want het klonk ongetwijfeld best grappig. Maar ja, als het werkt.. waarom dan niet?
Op een avond gingen we op kraambezoek, S was toen ongeveer een half jaar en eigenlijk gingen we nooit weg met haar ’s avonds. Want dat werkte niet. Ze raakte overprikkeld en het duurde gerust 2 dagen vóórdat ze weer goed in haar velletje zat. Maar we dachten dat het kraambezoek wel zou lukken. Helaas, mis gedacht. In de auto terug naar huis was het huilen! Terwijl ze normaalgesproken genoot van auto rijden. Ze werd pas rustig toen ik op haar bleef inpraten.
Ook de jaren erna merkten we dit. Toen we de diagnose kregen voelde het als een bevestiging: ja, hiermee zijn we op de goede weg. Dit heeft ze nodig.
Zodra iets ‘anders gaat dan anders’ dan bereiden we dat voor. Voor haar is dat belangrijk in een wereld waarin veel onduidelijk is. En als iets onduidelijk is, dan heeft ze er geen grip op. Ze raakt ‘in paniek', overprikkeld en kan niet genieten.
Ze gaat dan vragen om duidelijkheid; letterlijk of figuurlijk. En met figuurlijk bedoel ik dat ze het “vraagt" door gedrag. Ze wordt boos, gaat huilen. En vervolgens neemt ze zichzelf dit gedrag kwalijk want ze wil helemaal niet schreeuwen en boos worden. Hoe voller het emmertje met onduidelijkheden, hoe langer de bui duurt. En dat is voor niemand leuk! Vandaar dus de voorbereiding.
Op school heeft een juf wel eens gezegd dat ze geen verschil merkt of ze S wel of niet voorbereidt. En dat geloof ik meteen, op school merk je het verschil niet maar thuis des te meer. Haar emmertje vult zich en die leegt ze op haar veilige plekje: thuis.
Het lukt uiteraard niet om alle veranderingen continu voor te bereiden. De hele maatschappij zit vol veranderingen, zeker deze tijd waar we nu in leven. We moeten maar flexibel zijn. Voor S is dat dus extra lastig. En wij proberen steeds maar de juiste afweging te maken: voorbereiden en rust in het koppie, of laten we het gaan omdat ze dat óók moet leren? Soms kiezen we bewust voor het één of andere. En soms hebben we geen keus. Dan gebeurt er iets onverwacht. Zoals die ene keer dat ze op school, als verrassing, een jonkvrouwenrok kreeg met de juffendag. Dan neem ik haar even apart en ‘praat haar bij'. En ja, dan weet ik ook al hoe het ’s middags zal gaan: de emmer moet geleegd worden. Dan doen we met liefde! Net zoals het voorbereiden; soms vermoeiend, maar het werkt! Dus we doen het met liefde.
Reacties
Een reactie posten