Doorgaan naar hoofdcontent

Schrijven, welkom op mijn blog!

Schrijven is heerlijk.

Ik hou van letters, van woorden. Van zinnen en verhalen. 

Uren heeft mijn vader mij, als klein meisje, voorgelezen. 

Vele leeskilometers heb ik gemaakt (en maak ik nog), vanaf het moment dat ik zelf kon lezen. 


En schrijven? Ik graafde in mijn geheugen en kwam er een leuke herinnering tegen! Elf jaar was ik en ik zat in groep 8. 

We kregen een opdracht van 2 stagejuffen; maak het verhaal af. Op een half A4tje stond het begin van een verhaal over een jongen in de toekomst. We kregen 3 dagen de tijd om de rest van het A4tje te vullen om het verhaal af te maken. 

Mijn verhaal is nog steeds niet af, vrees ik. En het bleef niet bij dat ene A4tje. Hele verhalen schreef ik over hoe het leven van de jongen in de toekomst eruit zag. Geweldig! 

En dat brengt me meteen bij mijn valkuil: te uitgebreid, veel details. Maar ik ben ondertussen ouder, wijzer en heb een hoop geleerd 😉

Dus ik durf het aan om te gaan starten met bloggen! 

Welkom om mijn verhalen te volgen. 

Ik hoop mensen te laten mee lezen, mee beleven, mee denken, mee voelen, mee lachen en wie weet inspireert het je. 

Tot de volgende blog!


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

De buitenkant van iemand met autisme

Maar je ziet helemaal niks!  Deze opmerking is wel eens gezegd over onze dochter met autisme. En het is denk ik vaak door mensen heen gegaan: zij, autisme? Ik zie het helemaal niet en eigenlijk merk ik het ook niet.  En dat klopt. Zo op het oog is er niets bijzonders aan haar te zien en ook merk je het niet altijd in haar gedrag. Dat is enerzijds haar kracht. Ze is heel goed in observeren en sociaal kopiëren. We leren haar thuis sociale vaardigheden aan en oefenen met sociale situaties. En zo weet ze zich in de meeste situaties goed staande te houden. Best heel fijn, daar zal ze in de toekomst veel aan kunnen hebben! Aan de andere kant zorgt het ook voor onbegrip. Want kijk eens hoe goed ze het doet, het zal wel meevallen, toch? Ja, er zijn momenten dat het wel meevalt. Als ik haar op het schoolplein zie spelen met vriendjes en vriendinnetjes voel ik me trots. Wat doet ze het goed! Als ik haar blij zie kletsen met goede bekenden of familie dan maakt het me blij.  Helaas z...
8 reacties
Meer lezen

Door de ogen van mijn dochter met autisme

Al heel wat blogs schreef ik over autisme in het gezin. Ik nam je mee voor een kijkje   achter de voordeur. Hoe gaat het eraan toe in ons gezin met autisme? Eén ding hebben al deze blogs gemeen: ze zijn allemaal door mij geschreven. Wat nu als mijn dochter een blog zou schrijven? Wat als zíj eens een kijkje zou geven in haar leven met autisme? Hoe zou zo’n blog eruitzien? Zou ze vertellen over de kleding die ze ’s ochtends aantrekt maar waarvan de jurk echt niet fijn zit; zodra je de arm naar voren doet, voel je de stof opkruipen. Dat voelt vervelend! En je voelt dat de hele tijd. Mama zegt dat deze jurk mooi staat, maar ik voel de stof schuren op mijn arm. Wat nu? En terwijl ik me aankleed vraagt mama wat ik op mijn brood wil. Hoe kan ik daar nu over nadenken? Ik voel die jurk steeds dus ik antwoord: ‘weet ik niet…’. En dan het haren kammen; elke dag vraag ik aan mama of ze echt zo zacht mogelijk wil doen. Elk klitje voel ik zo hard. Echt niet fijn. Of zou ze vertellen o...
6 reacties
Meer lezen

Drie verschillende ziekenhuizen op 1 dag; vervolg

 In mijn vorige blok heb ik verteld hoe E door de huisarts werd doorverwezen naar de spoedeisende hulp van het Maasstad ziekenhuis. Ik reed eerst nog snel langs huis, nam voor de zekerheid een zak broodjes mee. Want tja, je weet maar nooit hè! Al vrij snel mogen we verder komen. Het eerste kamertje vind ik altijd een soort keuringskamer. E wordt ‘gekeurd', en ja, ze horen inderdaad iets. Helaas, de uitkomst van de keuring is dus niet: terug naar huis, maar: verder het ziekenhuis in. We nemen plaats in de volgende wachtkamer. Gelukkig voor S is daar leuk speelgoed. E heeft niet zo veel energie om te spelen, die zit heerlijk bij me op schoot. Na een poosje worden we naar een kamer halverwege de lange gang gebracht. Een verpleegkundige komt weer even wat controles doen. E is heel dapper. Dan moeten we weer wachten. Dat is eigenlijk hoe de volgende uren eruitzien: er komt een verpleegkundige binnen, die doet een controle of een onderzoekje en we wachten weer. Tussendoor houd ik mijn ma...
Een reactie posten
Meer lezen